I WON’T LET THIS BUILD UP INSIDE OF ME…
Σπάει ο πόνος το γυαλί…
Ψυχή θρυμματισμένη.
Πληγή μου χαραγμένη… που μ’ άφησες εσύ.
Μες στο χρόνο να ορίσω προσπαθώ, να μάθω να επιζώ.
Πάλι ψάχνω στη φυγή, ψάχνω στη φυγή…
Πάλι φυλακή.
Κλείνει ο δρόμος το γιατί…, το θάβει μες στη γη.
Τα πρόσωπα εκεί…, ορίζοντες θρηνούν.
Στοιχειωμένος με δάκρυα στα μάτια…
απ’ όσα πέρασαν παλιά και δε γυρίζουν…
Πάλι ψάχνω στη φυγή…, ψάχνω στη φυγή…
Πάλι φυλακή.
Κι ό,τι δικό σου… σώζω,
μέσα μου μένει…
Κι εγώ εδώ!
Ενώ εσύ φεύγεις…
Δεν θ’ αφήσω ξανά να σ’ αγγίξω!
Και το βλέμμα στη μνήμη θα κλείσω.
Δεν θ’ αφήσω ξανά να σ’ αγγίξω!
Στη φυγή και στη μνήμη θα ορίσω.
Δεν είσαι εσύ.
Δεν ήσουν εσύ.
Άτη Σολέρτη
*
*
Μεσίστιο πενθώ τον έρωτα κι ανέστιο
Πικρό φυγά του παραλόγου που απροκάλυπτα
Όταν η λύπη μου εκχύνεται πηγαία στο σεντόνι
Στην αμνηστία των χειλιών μας υποθάλποντας
Των ονομάτων μας μιαν άλικη βροχή απαγγελία
* (για την Άτη)
Αγγελική Κορρέ
*
*
Άτη και του έρωτα η πλάνη…
Μεσουρανεί και σπέρνει… σύννεφα εχθρούς…
Σβήνει ονόματα, στιγμές και χρώματα…
Ό,τι άλικο το πότισε, μαύρο του ερέβους το καλύπτει.
Ευχαριστίες καλωσορίζει!
Madame του σκότους κάτι αρχίζει…
Εκεί!
Στη φυγή!
(Για την Άντζυ)
Άτη Σολέρτη
*
Σ’ αγαπώ γιατί ως γενεσιουργία τραυματική της λύπης μου
Εκχύνεις μιαν οργασμική διάθλαση των θλίψεων
Μα αν στέρεψες από ερωτισμό εγώ γιατί ακόμη πνίγομαι
Από την αναρρόφηση του πόθου μου μέσα στα τρίσβαθα
Σπέρματα της απουσίας σου ?
Ετούτη η ακούσια κύηση με κατέστρεψε,
Της μελαγχολίας και της μνήμεως
~
Μα ω! Λαίδες μιας άμωμου φυγής,
Η λεόντειος τώρα μας καταδυνάστευσε Οσιότητά μας !
.......(Στην Άτη και πάλι)
Άντζυ Κ.
*
*
Φυγάς!
Γιατί ο έρωτας
είναι η μόνη φυλακή
που φθόνησα ποθώντας.
Κι αν ήθελα να τρέξω
Στα πόδια μου βαριά η μνήμη
Σιδηροδέσμιά της με κρατούσε
Μονάχα το όνειρο εφήμερα
Αμνήστευε τον πόνο μου
Πόνεσα, νόσησα, νοστάλγησα
Μα ανεπίδοτη μου επιστράφηκεν η λύπη
*
Άντζυ Κ. - Κριστίν Π.
*
*
Λαίδες μιας άμωμου σιγής…
Κοιτάχτε το φεγγάρι!
Η λύπη φώλιασε μισή απόψε κι απειλεί!
Ψάξτε το άλλο το μισό…
εκεί που δεν φτάνει το μάτι.
Ποια νόσος;
Ποια αναδρομή;
Ποια φυλακή ονείρου;
Τρέχτε και μη κοιτάξετε στου πόνου την αυλή!
‘Κει που κραδαίνουν τις στιγμές φαρμακερές σαΐτες …
και σπέρνουν κολακείες ανάσες φονικές.
Τα δηλητήρια βροχές!
Κι ο χρόνος σάπια φάρα!
Κι αν είναι ο έρωτας κατάρα…
Είναι μαγεία η φυγή!
Ψάξτε αλήθειες αιχμηρές, όχι ελκτικές!
Καλή αρχή!
........( Στις λαίδες που μάγεψε η πλάνη...)
Άτη Σολέρτη
